O Καιρός στο χωριό τώρα

Σύνδεση






Ξεχάσατε τον κωδικό σας;
Facebook

Αφήστε Μήνυμα


Όνομα:

Μήνυμα:

Projects CRM Documents

Flow Player


Αρχική arrow Ειδήσεις arrow Τελευταία arrow Ένα Πάσχ-α-λλιώτικο!
Ένα Πάσχ-α-λλιώτικο! Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση χρήστη: / 5
ΦτωχόΑριστο 
Γράφει ο/η Delacovias Ioannis   
19.04.20
pas2020Αυτό το Πάσχα ήταν τόσο διαφορετικό για τον καθέναν από εμάς, αλλά τόσο κοινό για όλους μας.
Δεν το περάσαμε με όλη μας την οικογένεια,  με τους συγγενείς μας και τους φίλους μας.
Μείναμε μόνοι μας, μέσα στα σπίτια μας,  μακρυά από την Εκκλησία του Χριστού, μακρυά από το χωριό μας, μακρυά από την ενορία και κοινότητά μας.

Δεν ακολουθήσαμε τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας, δεν ψωνίσαμε για τα βαφτιστήρια, δεν επισκεφθήκαμε τα ουζερί  και τις ταβέρνες του τόπου μας, δεν είπαμε δια ζώσης το:  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, δεν πήραμε το ΑΓΙΟ ΦΩΣ από την εκκλησία.

Πόσα άλλα ακόμα που ΔΕΝ κάναμε!

Αυτό όμως το Πάσχα, η προάσπιση της δική μας υγείας αλλά και των συνανθρώπων μας, ήταν η μέγιστη προτεραιότητα.

Ας δεσμευτούμε λοιπόν στον εαυτό μας  ότι θα αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, για τον εαυτό μας, για τους γύρω μας, για την φύση και το περιβάλλον, για την ενορία, για την  κοινότητά μας, για την Εκκλησία μας. Ας αναρωτηθούμε, ποια είναι η θέση μας σε όλα τα παραπάνω;

Απεδείχθη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Γι’ αυτό, την δεδομένη στιγμή ας περάσουμε ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μας, τα παιδιά μας και τους αγαπημένους μας (έστω και από μακριά με τη βοήθεια της τεχνολογίας).
Ας κρατήσουμε δυνάμεις για να κάνουμε στο άμεσο μέλλον, όλα αυτά που ΔΕΝ κάναμε ή που συνηθίζαμε να κάνουμε κάθε Πάσχα
Και για το ότι δεν πήγαμε στο χωριό μας αυτό το Πάσχα, να βάλουμε στο προγραμμά μας συχνές επισκέψεις , όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Ο τόπος μας,  θα μας έχει περισσότερο ανάγκη όλους και σύντομα.

Χριστός Ανέστη !
Υγεία και κάθε καλό σε όλους!

Εκ του Δ.Σ του Συνδέσμου Αγιονικολαϊτών «Ο Καβομαλιάς».


Ακολουθεί κείμενο του Γιώργου Μ. Αναστασάκη στο περιοδικό ΕΝ ΜΑΛΕΩ αφιερωμένο για το Πάσχα στο χωριό μας.


Ο Παπαδιαμάντης στο Praktiker και ο Κόντογλου στα Jumbo…


Θα ψωνίσουμε για τα βαφτιστήρια, θα αγοράσουμε ηλεκτρική σούβλα, θα φάμε την κίνηση της αρκούδας για να καταλήξουμε αργά το απόγευμα της Λαμπρής κορεσμένοι απ΄ το φαί, σχεδόν μεθυσμένοι, να διασκεδάζουμε με τα μεταλλαγμένα δημοτικά του συρμού.


Στο χωριό βεβαίως τα πράγματα είναι αλλιώς.

Έτσι ανάμεσα σε Σταύρωση και Ανάσταση πιθανόν να προλάβουμε να συζητήσουμε για όλα όσα μας συνέβησαν την τελευταία χρονιά! Κατά την περιφορά δε του Επιταφίου, τρελή χαρά! –
Γεια σου Γιώργο! –Γεια σου και σένα! –Σην είδες τη Μαρία πως ομόρφυνε; Ίδια η μάνα της!  Φτυστή!

Κι οι αγωνίες μας; 

Τι κρέας παράγγειλες; Κατσικάκι ή αρνί; Κοκορέτσι ή κοντοσούβλι; Μπύρα ή κρασί; Τζατζίκι ήτυροκαυτερή; Και μέσα σε όλα αυτά, αυγουλάκια. Παντού αυγουλάκια! Στο σούπερ μάρκετ, στα μαγαζιά, στις λαμπάδες, ντεκόρ στους δρόμους. Αυγουλάκια κόκκινα. Ολούθε…

Έχεις την αίσθηση, ειδικά στην πόλη, πως αν δεν προβάλανε κι εκείνο το «Ο Χριστός από τη Ναζαρέτ» του Τζεφιρέλι στην τηλεόραση, το γεγονός ότι έχουμε Πάσχα θα περνούσε ξυστά, στο ντούκου…

Φαίνεται πως η συλλογική μας μνήμη και συνείδηση αρχίζει να επαναδιαμορφώνεται από παράγοντες που μέχρι και πριν από μερικά χρόνια δεν την επηρέαζαν καθοριστικά. Ισχυριζόμασταν με καμάρι πως εμείς δεν είμαστε σαν τους Φράγκους που γιορτάζουν τα - εν ευδαιμονία και χλιδή- Χριστούγεννά τους αρκούμενοι εν πολλοίς σε λαμπιόνια και ρεβεγιόν και πάρτι.
Στην καθ΄ ημάς Ανατολή είχαμε και έχουμε το Πάσχα ως κορυφαία γιορτή μας. Ας ξεκινήσουμε επιφανειακά λοιπόν κι εμείς με το σκηνικό. Χιόνια της προκοπής δεν έχουμε σ΄ αυτόν εδώ τον τόπο, ούτε έλκηθρα και Αη-Βασίλη Μουστάκα και Ζαχαριά…

Είδαμε κατεβαίνοντας πάλι κάτω στο χωριό τι ενδημεί αυτή την εποχή σε κήπους και αγρούς: Ταπεινές μαργαρίτες κι εύθραυστες παπαρούνες, ανεμώνες και πασχαλιές, πανσέδες και σκυλάκια. Και φως άπλετο και καθαρό «…φως εκ Φωτός Θεού αληθινού…» «Σην ωραιότητα της παρθενίας σου…» αυτός ο ύμνος των ημερών μου έρχεται στο μυαλό την ώρα που οδηγώντας πλησιάζω τον κάμπο της Σπάρτης, ατενίζοντας τις υπερήφανες κορυφές του Ταϋγέτου και αργότερα την ανοιχτή θάλασσα ανάμεσα Κύθηρα και Λαφονήσι.

Και στον πίσω Αη-Γιώργη που δεν υπάρχει ούτε καλώδιο να αλλοιώσει το τοπίο, τον ίδιο ύμνο σκέφτομαι μέσα στους ήχους απ΄ τα κουδούνια των κατσικιών και των προβάτων.
Κι ο χρόνος; Άπλετος κι αυτός δε βιάζεται αλλά έχει ρυθμό, γρηγορεί αλλά και ησυχάζει… Δε βάζει τα καλά του να πάει στην Ανάσταση όπως πάει επίσκεψη στη θεία την Καλλιόπη, ανόρεχτα κι υποχρεωτικά. Έχει ξεκινήσει από νωρίς με τους Χαιρετισμούς στην Παναγία, με κατανυκτικούς εσπερινούς, με προαγιασμένες Θείες Λειτουργίες, με το Μεγάλο Κανόνα και τον Ακάθιστο Ύμνο. Δεν πάει στην Ιθάκη με το χαϊσπίντ, παίρνει το συμβατικό και πολυκαιρισμένο ποστάλι ν’ αργήσει και λίγο, να νιώσει το ταξίδι…

Και μετά η Μεγάλη Εβδομάδα. «Μεγάλη Δευτέρα ο Χριστός με τη μαχαίρα, Μεγάλη Τρίτη ο Χριστός εκρύφτη, Μεγάλη Τετάρτη ο Χριστός επιάστη, Μεγάλη Πέμπτη ο Χριστός ευρέθη, Μεγάλη Παρασκευή ο Χριστός στο καρφί, Μεγάλο Σαββάτο ο Χριστός στον τάφο, Μεγάλη Κυριακή ο Χριστός θα αναστηθεί»

Αυτά τα στιχάκια μου έλεγε η μάνα μου αυτές τις μέρες όταν ήμουνα μικρός.
Μου έδινε θαρρείς το ρυθμό, μου υπενθύμιζε την αδιάσπαστη συνέχεια, μου μίλαγε για τη χαρμολύπη αλλά εγώ δε μπορούσα να καταλάβω. Αλλιώς δε θα απελπιζόμουν τότε στην εφηβεία αφού το γνώριζα: Μεγάλο Σαββάτο στον τάφο, Μεγάλη Κυριακή ο Χριστός θα αναστηθεί!

Κι ο τόπος; σε κάθε κοινότητα, σε κάθε χωριό, σε κάθε μοναστήρι «…Όπου δύο και τρεις είναι συγκεντρωμένοι στο Όνομά μου, είμαι κι εγώ ανάμεσά τους». Από κοινού, όλοι μαζί. Μετά των αγαπώντων και μισούντων ημάς, μετά γονέων, τέκνων και αδελφών και φίλων. Και τη Μεγάλη Παρασκευή υπέρ των τεθνεώτων να ανάψουμε το καντήλι.  Και λίγες ώρες μετά να ανάψουμε τη λαμπάδα. «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανέσπερου Φωτός.»

Αντιγράφω ένα απόσπασμα από τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου που διαβάζεται την ώρα που εμείς, δυστυχώς, τρώμε στο σπίτι τη μαγειρίτσα.

« …Πλούσιοι και πένητες μετ΄αλλήλων χορεύσατε. Εγκρατείς και ράθυμοι την ημέρα τιμήσατε. Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφρανθήτε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσαντε πάντες…» και παρακάτω εξηγεί το γιατί: «…Έσβεσεν αυτόν ο υπ΄αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησε. Ο άδης, φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω. Επικράνθη, και γαρ κατηργήθη. Επικράνθη, και γαρ ενεκρώθη. Επικράνθη, και γαρ καθηρέθη. Επικράνθη, και γαρ εδεσμέυθη…» και πιο κάτω τίθεται το ερώτημα, δίδεται και η απάντηση: «…Που σου θάνατε το κέντρον; Που σου, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός, και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός, και χαίρουσιν Άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται…»

Χριστός Ανέστη αδέλφια!

Γιώργος Μ. Αναστασάκης

 

Τελευταία ανανέωση ( 19.04.20 )
 

Add comment


Security code
Refresh

Επόμ. >
© 2020 Ιστοσελίδα Αγίου Νικολάου Βοιών
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.