O Καιρός στο χωριό τώρα

Σύνδεση






Ξεχάσατε τον κωδικό σας;
Facebook
Projects CRM Documents

Flow Player

Αρχική arrow Ειδήσεις arrow Κόσμος arrow Η προσφορά της Ελληνίδας αγρότισσας
Η προσφορά της Ελληνίδας αγρότισσας Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση χρήστη: / 5
ΦτωχόΑριστο 
Γράφει ο/η Delacovias Ioannis   
18.03.12
Giagia Theros
Από την ομιλία του κ. Εμμανουήλ Κ. Αναστασάκη στην εκδήλωση για την Ελληνίδα αγρότισσα που έγινε στον Άγιο Νικόλαο Βοιών στις 3/9/2011.
"Τη μεγάλη προσφορά της ξεχασμένης ηρωίδας αγρότισσας  παλαιοτέρων εποχών και όχι μόνο θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω πολύ περιληπτικά. Δεν είμαι λογοτέχνης   και παρακαλώ  να με συγχωρήσετε για τα οποία συντακτικά ή φρασεολογικά  μου  ημαρτημένα.
Το μέγεθος της  προσφοράς  της αντιλαμβάνεται κανείς αν αναλογιστεί τις συνθήκες που επικρατούσαν πριν από  λίγες δεκαετίες. Τότε που δεν υπήρχε το νερό μέσα στο σπίτι και έπρεπε να το φέρει από τη βρύση με τη στάμνα στον ώμο για πόσιμο και με τους γκαζοτενεκέδες  για τις άλλες χρήσεις  του σπιτιού. Τότε που για φωτισμό χρησιμοποιούσαν το λαδολύχναρο ή  το  κερί  και, στην καλύτερη περίπτωση, λάμπα πετρελαίου. Τότε που δεν υπήρχαν μεταφορικά μέσα,  τηλέφωνα κι τόσες άλλες ευκολίες που υπάρχουν στην εποχή μας  και κάνουν τη ζωή πολύ πιο εύκολη. 
Σήμερα,  με το άγγιγμα ενός διακόπτη, άπλετο  φως  διαχέεται στο σπίτι, στην αυλή,  στον δρόμο, παντού.  Ανοίγεις τη βρύση και έχεις στο πι και φι ζεστό ή κρύο  νερό. Το λουτρό στο διπλανό  δωμάτιο έτοιμο ανά πασά στιγμή. Τη σκάφη αντικατέστησε το αυτόματο πλυντήριο, τον φούρνο  και τον φώκο η αυτόματη ηλεκτρική κουζίνα,  το τζάκι και το μαγκάλι, το καλοριφέρ.  Κλιματιστικά,  ψυγεία και καταψύκτες  εν αφθονία. Σήμερα    η τεχνολογία μας παρέχει πολλά καλά, αρκεί να κάνουμε καλή χρήση.   
Τότε, η γυναίκα για να προλάβει τις δουλειές του σπιτιού έπρεπε να σηκωθεί από τα άγρια χαράματα και να είναι στο πόδι μέχρι αργά το βράδυ.  Φρόντιζε  τους πάντες, άντρα, παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες και όλα τ΄ άλλα στο σπίτι. Το ίδιο ίσχυε και για τη γυναίκα που επιμελείτο το ποίμνιο και μπορούμε να πούμε ότι η δουλειά της συγκεκριμένης ήταν και πιο κουραστική, γιατί τα ζωντανά σε θέλουν πάντα να είσαι «στο πόδι». Δεν μπορείς να τα αφήσεις  χωρίς νερό φαγητό και να τα φροντίσεις γενικότερα.    
Η γυναίκα, λοιπόν, ξυπνούσε  χαράματα ν’ ανάψει τη φωτιά στο τζάκι με προσάναμμα και ξύλα που η ίδια θα τα είχε ζαλωθεί και φέρει στο σπίτι από το χωράφι ή το  ρουμάνι.  Να ετοιμάσει πρωινό για την οικογένεια, να φροντίσει τα οικόσιτα ζώα και να ετοιμαστεί  για το χωράφι ή τη στάνη.  Ντύσιμο; ό,τι πιο παλιό είχε και πολλές  φορές  ξυπόλητη. Χωρίς  φτιασίδια, μάσκες,  κρέμες, κ.λ.π.  Και είναι απορίας άξιον από πού αντλούσε το κουράγιο και τη δύναμη  για τον καθημερινό τιτάνιο αγώνα της. Στα κρεμμύδια, στο θέρισμα,  στο  αλώνισμα,  στους  κήπους, στον τρύγο,  στις ελιές. Παντού πρώτη. Ήταν η κορυφαία.  Στο σπίτι, μαγείρεμα, πλύσιμο, ράψιμο, ζύμωμα και σε κάποια γωνιά του σπιτιού ο αργαλειός με τα παρακολουθήματα του, για να υφάνει τα ρούχα του σπιτιού και  τις  προίκες  των κοριτσιών.
Και μιας που θα έχουμε σε λίγο καιρό τις ελιές, ας θυμηθούμε ότι τότε δεν υπήρχαν χτένια, λιοπύρια,  τηλεσκοπικά, ηλεκτροκίνητα,  ελαιοραβδιστικά,  αλυσοπρίονα,  κόσκινα,  τρακτέρ και ένα σωρό σύνεργα. Τότε η αγρότισσα  ζωνόταν το σακούλι στη μέση, ανέβαινε στην ελιά στο πιο ψηλό κλαδί και μάζευε τον καρπό με το χέρι. Κι αν δεν έφτανε κάποιο κλαδί, το χαμήλωνε με τη μαγκούρα, το έδενε με σχοινί και έπαιρνε  τον καρπό. Κι όταν ο  καρπός είχε πέσει κάτω,  το χαμολόι, τον μάζευε με το χέρι, μέσα από χόρτα πέτρες κι αγκάθια.    
Στην κυριολεξία ήταν η  ακούραστη και η πρόθυμη σκλάβα της οικογένειας. Ήξερε   η  Αγιονικολαϊτισσα και γενικά η Ελληνίδα  αγρότισσα μάνα να δίνει και  να θυσιάζεται, χωρίς να ζητεί τίποτε για τον εαυτό τη.
Πρόσωπο  υπομονής και καρτερίας  είναι ο  τύπος της  Αγιονικολαϊτισσας , της  Βατικιώτισσας και γενικά της Ελληνίδας  αγρότισσας  μάνας.  Προσεύχεται   στους Άγιους προστάτες του τόπου μας και ελπίζει πάντα πως «έχει ο Θεός».  Ποτέ δεν ξεχνά τα θρησκευτικά της καθήκοντα τις Κυριακές και τις σκόλες.  Δεν ξεχνά και  τους πεθαμένους της και τους μνημονεύει με τρισάγια και συναπαντήματα.
Στον τόπο μας, εδώ στα Βάτικα,  οι κάτοικοι ήταν στην μεγάλη πλειονότητα τους  αγρότες και αγρότισσες, που βρέθηκαν σε μεγάλη ένδεια μετά τον   πολύχρονο,  αιματηρό,  καταστρεπτικό και με πολλές διακυμάνσεις  Εθνικοαπελευθερωτικό  Αγώνα   του 1821, αλλά και μετά από κάθε εθνική περιπέτεια. Οι Βατικιώτες  αγρότες  και αγρότισσες,  εργαζόμενοι σκληρά από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, κατόρθωσαν   να ορθοποδήσουν και να αναπτύξουν μια ζηλευτή οικονομική δραστηριότητα, που θα πρέπει να στάθηκε ο κύριος συντελεστής της  διαστρωμάτωσης της βατικιώτικης κοινωνίας .
Εδώ στο χωριό μας, τον  Άγιο Νικόλαο,  το περίσσευμα βασικών προϊόντων όπως λαδί, κρεμμύδια, μέλι, σφάγια,  δέρματα, μαλλί, τυρί  και άλλα,  προωθούνταν στην Νεάπολη για εξαγωγή  ή  ανταλλάσσονταν με άλλα είδη πρώτης ανάγκης.  Η  παραγωγική δραστηριότητα της αγρότισσας  και του αγρότη  – να μην τον  ξεχνάμε κι αυτόν –  έγινε ο κύριος ρυθμιστής της  προόδου του χωριού μας. Ακόμη και σήμερα, η γεωργία στον Άγιο Νικόλαο, παρά τις οποίες  αδυναμίες και τις  αντιξοότητες, εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό  παραγωγικό κλάδο του χωριού μας.
Η αγρότισσα του χωριού μας και γενικά της περιοχής μας ήταν εκείνη που αντιστάθηκε στα κατά καιρούς  μεταναστευτικά ρεύματα.  Η μετανάστευση προς το εξωτερικό και τα αστικά κέντρα  απείλησε το χωριό μας και την περιοχή των Βατίκων με πληθυσμιακό  μαρασμό, όχι όμως τόσο πολύ όπως άλλες περιοχές της χώρας, που ερημώθηκαν χωριά ολόκληρα.
Στα  σημερινά χρόνια, η προσφορά της Αγιονικολαϊτισσας  αγρότισσας έχασε την πάλαι ποτέ σημαντική και αξιόλογη πρόσφορα της σε υλικά αγαθά. Κέρδισε όμως τον έπαινο και το αριστείο σε έναν άλλο στίβο: συνέβαλε τα μέγιστα στην ανύψωση του πνευματικού επιπέδου  του χωριού μας και όχι μόνο.  Πώς; με το να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην επίτευξη ενός ιερού σκοπού,  στόχου αν θέλετε.  Ποιου; της μόρφωσης των παιδιών της. Πολλά από αυτά τα παιδιά που απέκτησαν τίτλους  ΑΕΙ  και ΤΕΙ επέστρεψαν  στον τόπο μας  και με τις γνώσεις και τις υπηρεσίες τους  συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την ευημερία του.     
Αυτή είναι με λίγα λόγια η ταπεινή μου γνώμη για την προσφορά της  προγιαγιάς,  γιαγιάς και μάνας μας  αγρότισσας,  την οποία τιμούμε σήμερα  με  την συναυλία που θα ακολουθήσει. 
Πιστεύω πως οι ψυχές  αυτών που έφυγαν  δεν έχουν ανάγκη από κλάματα, δάκρυα και  κόλλυβα.  Αλλά από μουσική, χαρά  και τραγούδι,  που θα ανεβεί μέχρι τον ουρανό και θα καταλάβουν ότι τις  θυμόμαστε . 
Δεν θα σας κουράσω άλλο.  Τελειώνω με μια πρόταση:  όπως έγινε Μνημείο για τον Βατικιώτη Ναυτικό,  που κάποια αγρότισσα τον γέννησε κι αυτόν,  έτσι να γίνει  και  ένα ορειχάλκινο ή  μαρμάρινο μνημείο για  τη Μάνα Αγρότισσα.  Της  αξίζει.

ΜΑΝΩΛΗΣ  ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ
Άγιος  Νικόλαος Βοιών  03/9/2011


Τελευταία ανανέωση ( 18.03.12 )
 

Add comment


Security code
Refresh

< Προηγ.   Επόμ. >
© 2024 Ιστοσελίδα Αγίου Νικολάου Βοιών
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.